ពីអាកប្បកិរិយាការបរិភោគ និងការរស់នៅបច្ចុប្បន្ន បណ្តាលឲ្យមានផលប៉ះពាល់ដល់សុខភាពរាងកាយ ធ្វើឲ្យមានជំងឺទម្ងន់ ឬស្ថានភាពពោះជ្រុះ ដែលជឿថាជាមូលហេតុមកពីភាពមិនប្រក្រតីដែលហៅថា Metabolic syndrome គឺជាក្រុមភាពមិនប្រក្រតីដែលជាឧបសគ្គសម្រាប់ការកើតជំងឺបេះដូង និងសរសៃឈាម ហើយនឹងបង្កើនឱកាសហានិភ័យក្នុងការកើតជំងឺទឹកនោមផ្អែមប្រភេទទី 2 សម្រាប់ការព្យាបាលក្រៅពីការប្រើថ្នាំ ក៏នឹងផ្តោតទៅលើការផ្លាស់ប្តូររបៀបរស់នៅ ដូចជាការកាត់បន្ថយទម្ងន់ដោយការកែប្រែការបរិភោគ និងការហាត់ប្រាណ ដែលការហាត់ប្រាណនោះអាចចែកបានជា 3 ប្រភេទដូចខាងក្រោម
- ការហាត់ប្រាណប្រភេទអេរ៉ូបិក (aerobic) គឺជាការហាត់ប្រាណប្រភេទដែលមានការប្រើកម្លាំងសាច់ដុំក្នុងកម្រិតធ្ងន់មធ្យមជាប់លាប់គ្មានការឈប់ចាប់ពីដើមដល់ចប់ ជាវិធីដែលជួយបំផ្លាញថាមពលបានមានប្រសិទ្ធភាព ឧទាហរណ៍ដូចជា ការដើរ ការរត់ ការជិះហែលទឹក ការជិះកង់ ការរាំអេរ៉ូបិក ល។
- ការហាត់ប្រាណប្រភេទបណ្តុះសាច់ដុំ (strength training) គឺជាការហាត់ប្រាណដែលមានគោលបំណងបង្កើនម៉ាសសាច់ដុំ និងបង្កើនភាពរឹងមាំរបស់សាច់ដុំក្រុមផ្សេងៗនៃរាងកាយ ដោយរាល់លំហាត់ហាត់សាច់ដុំក្រុមនីមួយៗ នឹងធ្វើការធ្វើឡើងជាថ្មីៗជាច្រើនដង អាចមានឬគ្មានឧបករណ៍ជួយដូចជា ការលើកដំបែល ខ្សែរតន់ body weight exercise ល។
- ការហាត់ប្រាណប្រភេទភាពបត់បែន និងបង្កើនសមតុល្យ (balance) សម្រាប់មនុស្សដែលមានទម្ងន់លើស ឬមានភាពតឹងរឹងនៃរាងកាយខ្ពស់ ខ្វះភាពបត់បែន អាចបណ្តាលឲ្យមានការស្ងួតស្ងាញ់នៃសាច់ដុំ ការកំណត់ចលនា សមតុល្យមិនល្អ អាចបណ្តាលឲ្យមានហានិភ័យធ្លាក់បានងាយ ក៏ដូចជាអាចគ្រប់គ្រងរាងកាយឲ្យនៅក្នុងទិសដៅឈរប្រកបដោយការបណ្តុះបណ្តាលចិត្ត ឧទាហរណ៍ដូចជា យូហ្គា តៃជី ជីគុង តៃប្រាន ល។
ការហាត់ប្រាណគួរតែធ្វើរៀងរាល់ថ្ងៃយ៉ាងហោចណាស់ ៣០ នាទីក្នុងមួយថ្ងៃជាមួយកម្រិតកម្លាំងហាត់ប្រាណសមរម្យ (moderate intensity) លើសពីនេះ ការហាត់ប្រាណរយៈពេលខ្លីៗ ១០-១៥ នាទីដូចជា ការដើរយ៉ាងលឿន ការធ្វើការងារផ្ទះ ប៉ុន្តែធ្វើជាញឹកញាប់ច្រើនដងក្នុងមួយថ្ងៃក៏មានអត្ថប្រយោជន៍ដែរ។
