មហារីកបំពង់ប мочសជាអាការៈដែលកើតឡើងពីការបំបែកកោសិកាដែលមិនធម្មតានៃស្រទាប់ខាងក្នុងបំពង់ប мочសដោយមានការបំបែកកោសិកាដែលកើនឡើងយ៉ាងច្រើនរហូតក្លាយជាគ្រឿងកោសិកាមហារីកដែលមានគ្រោះថ្នាក់។ ដែលប្រាកដថា នៅពេលមានជំងឺនេះហើយ នឹងមានឱកាសរាលដាលទៅកាន់អង្គភាពខាងក្នុងផ្សេងទៀតផងដែរ។ មហារីកបំពង់ប мочសភាគច្រើនត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងមនុស្សពេញវ័យដែលមានអាយុចាប់ពី ៤០ ឆ្នាំឡើងទៅ ហើយមានឱកាសរកឃើញបានច្រើនជាងបុរសជាងស្ត្រី។
ហេតុផលហានិភ័យណាដែលធ្វើឲ្យយើងមានហានិភ័យខ្ពស់ក្នុងការជំងឺមហារីកបំពង់ប мочស
ហេតុផលហានិភ័យសំខាន់នៃការធ្វើឲ្យមានមហារីកបំពង់ប мочសក្រៅពីបញ្ហាភាពបំផ្លាញបុព្វហេតុ ឬមានមនុស្សក្នុងគ្រួសារដែលធ្លាប់មានជំងឺនេះ ក៏មានអាកប្បកិរិយាផ្សេងៗដែលយើងប្រើប្រាស់ក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃផងដែរ ដែលជួយជំរុញឲ្យយើងមានឱកាសជំងឺនេះកើនឡើង។ ហេតុផលហានិភ័យនោះរួមមាន៖
- ការជក់បារីជាប្រចាំ ឬបើទោះបីជាមិនជក់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែទទួលបានផ្សែងបារីពីមនុស្សជិតខាងជាប្រចាំ ក៏មានផលបន្ថែមហានិភ័យឲ្យកើនឡើង។
- មនុស្សដែលធ្វើការនៅរោងចក្រឧស្សាហកម្ម ដែលមានឱកាសប៉ះពាល់នឹងសារធាតុគីមីច្រើនជាងមនុស្សធម្មតា នឹងមានហានិភ័យខ្ពស់ជាង។
- ការឆ្លងមេរោគនៅក្នុងបំពង់ប мочស ឬការឆ្លងមេរោគប្រព័ន្ធប мочសយូរអង្វែង ដែលមូលហេតុសំខាន់មួយដែលធ្វើឲ្យមនុស្សមានហានិភ័យឆ្លងមេរោគយូរអង្វែងក្នុងប្រព័ន្ធប мочសគឺមានថ្មក្នុងប្រព័ន្ធប мочស ឬមានសភាពបំពង់ប мочសមិនធម្មតា ដែលភាគច្រើនត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងអ្នកជំងឺដែលមានអាការៈអัมព្វាត ឬអ្នកដែលត្រូវដាក់បំពង់ប мочសរយៈពេលយូរ។
តើត្រូវសង្កេតអាការៈយ៉ាងដូចម្តេច ដើម្បីដឹងថាកំពុងមានហានិភ័យមហារីកបំពង់ប мочស
ជាទូទៅ អាការៈសំខាន់បង្ហាញពីជំងឺប្រព័ន្ធប мочសភាគច្រើនស្រដៀងគ្នាគឺ “អាការៈប мочសមិនធម្មតា” ដែលមានចាប់ពីប мочសញឹកញាប់ ឈឺរោម ប мочសពិបាក មិនអាចទប់ប мочសបាន។ ប៉ុន្តែអាការៈសំខាន់ដែលអាចបញ្ជាក់បានថាជាជំងឺនេះពិតប្រាកដ គឺត្រូវសង្កេតពីអាការៈ ២ ខាងក្រោម៖
- ប мочសមានឈាមប៉ុន្តែមិនមានការឈឺរួមទាំងអស់ ដែលខុសពីជំងឺផ្សេងៗដែលមានការឈឺរួមទាំងអស់ ហើយនេះគឺជាអាការៈដែលឃើញជាញឹកញាប់បំផុតនៅក្នុងក្រុមអ្នកជំងឺមហារីកបំពង់ប мочស។
- មានអាការៈខ្សោយខ្សោយ អត់ចំណង់អាហារ ទម្ងន់ធ្លាក់។
- បើមហារីករាលដាលទៅអង្គភាពផ្សេងៗ អាចមានអាការៈឈឺខ្នងផ្នែកក្រោម និងឈឺឆ្អឹងរួមទាំងអស់។
តើធ្វើដូចម្តេចដើម្បីព្យាបាលឲ្យជាសះស្បើយ នៅពេលជួបហានិភ័យមហារីកបំពង់ប мочស
ទោះបីជាជំងឺធ្ងន់ធ្ងរដូចមហារីកបំពង់ប мочស ក៏នៅតែមានឱកាសព្យាបាលឲ្យជាសះស្បើយបាន ប៉ុន្តែត្រូវអាស្រ័យលើការរកឃើញជំងឺនៅវគ្គណា។ ក្នុងដំណាក់កាលវិនិច្ឆ័យ វេជ្ជបណ្ឌិតនឹងធ្វើការត្រួតពិនិត្យប мочសដើម្បីស្វែងរកកោសិកាឈាមក្រហមដែលមិនធម្មតា និងស្វែងរកកោសិកាមហារីកដែលមាននៅក្នុងប мочស មុននឹងធ្វើការត្រួតពិនិត្យដោយកាមេរ៉ាដើម្បីស្វែងរកទីតាំង និងទំហំរាងកាយនៃកោសិកា ហើយធ្វើការកាត់កោសិកាទៅពិនិត្យរួមជាមួយការត្រួតពិនិត្យវិទ្យាសាស្ត្ររ៉ែដូចជា ការថតរូបកុំព្យូទ័រផ្នែកពោះ (CT scan) ឬការថតរូបដោយរលកម៉ាញេទិច (MRI) ដែលវិធីនេះគឺជាវិធីវិនិច្ឆ័យដែលមានភាពត្រឹមត្រូវខ្ពស់បំផុត ដើម្បីប្រាប់ថាយើងមានមហារីកបំពង់ប мочសឬអត់។ ប្រសិនបើរកឃើញថាជាជំងឺ វេជ្ជបណ្ឌិតនឹងធ្វើការព្យាបាលដោយពិចារណាវិធីសាស្ត្រពីវគ្គជំងឺ។ ប្រសិនបើរកឃើញនៅវគ្គដំបូង វេជ្ជបណ្ឌិតនឹងព្យាបាលដោយវិធីសាស្ត្រកាត់កាមេរ៉ា ដោយដាក់កាមេរ៉ាចូលតាមបំពង់ប мочស ហើយប្រើឧបករណ៍តូចៗកាត់កោសិកាមហារីកក្នុងប мочសចេញ។ វិធីនេះមានប្រសិទ្ធភាព និងជួយឲ្យអ្នកជំងឺឈឺតិច មិនមានរបួសកាត់សាច់ដុំ ការស្ដារឡើងវិញរហ័ស និងមានឱកាសជាសះស្បើយវិញបានលឿន។ ប៉ុន្តែក្នុងពេលដដែល អ្នកជំងឺខ្លះ វេជ្ជបណ្ឌិតអាចប្រើថ្នាំសម្លាប់កោសិកាមហារីករួមជាមួយ ដើម្បីកាត់បន្ថយឱកាសឲ្យជំងឺកើតឡើងម្តងទៀត ដែលវាអាស្រ័យលើវគ្គជំងឺ កំរិតធ្ងន់ធ្ងរ និងការវាយតម្លៃរបស់វេជ្ជបណ្ឌិត។
ដឹងទុកមិនខាតទេ ដើម្បីមិនបារម្ភ!!
ទោះបីជាមហារីកក៏ដោយ ជំងឺមហារីកបំពង់ប мочស ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាមហារីកដែលគួរឱ្យភ័យខ្លាំងតិចជាងមហារីកប្រភេទផ្សេងៗ ព្រោះជាមហារីកដែលងាយរកឃើញ។ ប្រសិនបើរកឃើញនៅវគ្គទី ១ នឹងព្យាបាលឲ្យជាសះស្បើយបានងាយ។ ប៉ុន្តែវាក៏មានឱកាសកើតឡើងម្តងទៀតបានផងដែរ។ ដូច្នេះ វិធីល្អបំផុត គឺយើងគួរតែថែរក្សាខ្លួនឯងឲ្យបានល្អ សង្កេតអាការៈមិនធម្មតាដែលទាក់ទងនឹងប្រព័ន្ធប мочសរបស់ខ្លួនជាប្រចាំ ហើយគួរតែពិនិត្យសុខភាពប្រចាំឆ្នាំឲ្យបានទៀងទាត់ ដើម្បីកាត់បន្ថយហានិភ័យនៃជំងឺធ្ងន់ធ្ងរនេះឲ្យបានសូន្យ ឬដើម្បីការពារមិនឲ្យមហារីករីករាលដាលទៅវគ្គធ្ងន់ធ្ងរដល់ជីវិត។
