មិនថាចុះទៅណា មនុស្សគ្រប់គ្នាកំពុង “រត់” ដើម្បីសុខភាព ប៉ុន្តែពេលចាប់ផ្តើមរត់បានមិនយូរទេ..ទាំងការឈឺជង្គង់ ទាំងការឈឺខ្នង គ្រប់យ៉ាងប៉ះពាល់រហូតត្រូវបញ្ឈប់។ ការរបួសទាំងនេះបណ្តាលមកពីការរត់មិនត្រឹមត្រូវ ហើយនេះគឺជាបច្ចេកទេសរត់ត្រឹមត្រូវ ដែលអ្នករត់(ដំបូង) គួរតែយល់ដឹង មុនពេល “របួស” ប៉ះពាល់ដល់រចនាសម្ព័ន្ធឆ្អឹងនិងសន្លាក់ រហូតពិបាកស្ដារឡើងវិញ។
មកកែ “ទំងន់រត់” ដើម្បីកាត់បន្ថយការរបួស..គ្នា!
- ក្បាល
គួរតែដាក់ឲ្យត្រង់ជាអ័ក្សតែមួយជាមួយខ្លួន មិនត្រូវកោង មិនត្រូវលើក មិនអោយច្រមុះបង្ហាញចេញ។ ភ្នែកមើលទៅមុខ ដើម្បីមិនឲ្យសាច់ដុំក្បាលតឹង ហើយមិនគួរមើលដីជិតជើង ព្រោះវាធ្វើឲ្យទម្ងន់ធ្លាក់លើខ្នងខាងក្រោម ហើយបណ្តាលឲ្យឈឺខ្នងបាន។ - ខ្លួន
ខ្លួននិងខ្នងគួរតែឈរត្រង់តាមធម្មជាតិ ឬមានលក្ខណៈ Running Tall គឺពង្រីកខ្នងឲ្យខ្ពស់បំផុត ប៉ុន្តែមិនតឹង ដើម្បីឲ្យការដកដង្ហើមមានប្រសិទ្ធភាព..សួតសួតបានពេញទំហឹង..និងការពារការឈឺខ្នង។ - ដៃនិងស្មា
ការលោតដៃគួរតែសមស្របជាមួយជំហានរត់ ដោយលោតទៅមុខនិងក្រោយ មិនមែនលោតទៅមុខខ្លួន។ ដាក់កែងដៃ ៩០ អង្សា ខណៈដែលស្មា មិនគួរបង្វិលតាមជំហាន និងគួររក្សាស្មាទាំងពីរជាន់ឲ្យស្មើគ្នា មិនតឹង មិនលើកខ្ពស់។ - ជង្គង់ ជើង និងសន្លាក់ជើង
ពេលដាក់ជើងលើដី..មិនគួរប៉ះដីយ៉ាងខ្លាំង។ អ្វីដែលគួរប៉ះដីជាមុនគឺ “ស្បែកជើង” បន្ទាប់មកជើង។ ពេលម្រាមជើងប៉ះដី គួរតែសមស្របជាមួយពេលស្បែកជើងលើកឡើង ហើយរុញខ្លួនទៅមុខ។ ការដាក់ជើងមិនត្រឹមត្រូវអាចបណ្តាលឲ្យ “សន្លាក់ជើងបត់”។ ចំពោះ “ជង្គង់” មិនគួរលើកខ្ពស់ពេក និងមិនត្រូវព្យួរជើងពេញលេញ គួរជំហានខ្លីប៉ុន្តែរហ័ស ដោយមើលពីជើងក្រោម(ក្រោមជង្គង់ចុះ) ថាតើចេញពីខ្លួនពេលដាក់ជើងឬទេ ហើយពេលជើងប៉ះដី គួរឲ្យជង្គង់ស្រួល មិនតឹង ដើម្បីឲ្យការបត់ជង្គង់ធម្មជាតិ។
៣ រឿងសំខាន់…ដែលមិនគួរមើលរំលង!
- កំដៅកាយ មិនថាជាការហាត់ប្រាណប្រភេទណា ការកំដៅកាយគឺជាជំហានសំខាន់ដែលត្រូវមាន! អាចដើរប្រញាប់ ឬរត់យឺតៗ ដើម្បីឲ្យរាងកាយក្តៅជាមុន ជាការជំរុញឲ្យឈាមឆ្លងកាត់ប្រព័ន្ធសាច់ដុំ និងប្រព័ន្ធដកដង្ហើម ជួយកាត់បន្ថយឱកាសរបួស និងបន្ថែមភាពធន់ទ្រាំសាច់ដុំ។
- ពង្រីកសាច់ដុំ យើងប្រហែលស្គាល់ល្អពីការពង្រីកសាច់ដុំមុនហាត់ប្រាណ ប៉ុន្តែជឿទុកចិត្ត! មនុស្សជាច្រើនគិតថាមិនសំខាន់ ទោះបីជាការពង្រីកជួយការពារការរបួសបានល្អ ព្រោះសាច់ដុំឬសន្លាក់មានភាពបត់បែន និងកាត់បន្ថយការឈឺឬតឹងក្រោយហាត់ប្រាណ។
- ការដកដង្ហើមពេលរត់ លើសពីទំងន់រត់សំខាន់ ការដកដង្ហើមត្រឹមត្រូវជួយឲ្យសួតពេញទំហឹង..ដូច្នេះមិនឲ្យឈឺឆ្អឹងយូរ និងកាត់បន្ថយការឈឺចាប់ពេលរត់។ ដកដង្ហើមចូលដល់ពោះពង្រីក ហើយដកដង្ហើមចេញដោយដកពោះចុះ។
ដោះស្រាយចម្ងល់! រត់ច្រើន..ធ្វើឲ្យ “ជង្គង់ស្លាប់” មែនទេ?
យើងភ្លេចមិនបានថា “រត់ច្រើនធ្វើឲ្យជង្គង់ស្លាប់” ប៉ុន្តែពីរបាយការណ៍ស្រាវជ្រាវដែលបានបោះពុម្ពដោយ Paul Williams បានរកឃើញថា…មនុស្សដែលរត់លើស ២ គីឡូម៉ែត្រក្នុងមួយថ្ងៃ មានអត្រាជង្គង់ស្លាប់កាត់បន្ថយ!
ខណៈពេលដែលបានរកឃើញថា មូលហេតុដែលប៉ះពាល់ជង្គង់ស្លាប់ គឺទម្ងន់ខ្លាំង ដែលក្នុងក្រុមអ្នករត់មានទម្ងន់តិចជាង ប៉ុន្តែទាំងនេះ ការរត់ដែលមិនប៉ះពាល់ជង្គង់ស្លាប់…ត្រូវមានទំងន់រត់ត្រឹមត្រូវ ដើម្បីការពារការរបួស ដែលនឹងនាំឲ្យមានបញ្ហាជង្គង់ស្លាប់នៅអនាគត!!
