ជំងឺបាក់តោនៃសួត គឺជាស្ថានភាពដែលសួតមានសមត្ថភាពធ្វើការកាន់តិចចុះ ដោយផ្អែកលើអត្រាការត្រួតពិនិត្យសួតដែលមិនធម្មតា តាមរយៈការត្រួតពិនិត្យតម្លៃ eGFR ដែលភាគច្រើនមានក្នុងបញ្ជីត្រួតពិនិត្យសុខភាពប្រចាំឆ្នាំ ពេលណាដែលអត្រាការត្រួតពិនិត្យសួតធ្វើបានតិចជាង 15% នឹងត្រូវបានគេពិចារណាថាជាជំងឺបាក់តោនដំណាក់កាលទី 5 ឬដំណាក់កាលចុងក្រោយ ដែលសមត្ថភាពក្នុងការបញ្ចេញសារធាតុចេញពីសួតដោយខ្លួនឯងមិនគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីរស់នៅបានធម្មតា។ អាការៈដែលសួតបាត់បង់សមត្ថភាពធ្វើការដែលបណ្តាលឲ្យមានសារធាតុចេញ និងសារធាតុគីមីផ្សេងៗនៅសល់នេះហៅថា យូរ៉េមៀ (Uremia)។ នៅពេលនេះ អ្នកជំងឺត្រូវតែទទួលការព្យាបាលដែលយើងស្គាល់ថា ‘បោកសួត’ ឬ ‘បោកឈាម’។
ការបោកឈាម លាងសួត និងដាំសួតសម្រាប់អ្នកជំងឺបាក់តោន
សម្រាប់អ្នកជំងឺ ‘បាក់តោន’ ដំណាក់កាលទី 5 មិនត្រឹមតែត្រូវតែយកចិត្តទុកដាក់លើអាហារ និងថ្នាំទេ ក៏ត្រូវការទទួលការព្យាបាលជំនួសសួត ដែលមាន 3 វិធីសាស្រ្តសំខាន់ៗ គឺ
- បោកឈាមដោយម៉ាស៊ីនសួតក្លែងក្លាយ គឺការយកឈាមរបស់អ្នកជំងឺឆ្លងកាត់ស៊ុមចាក់ទៅម៉ាស៊ីនបោកឈាម ដើម្បីប្តូរសារធាតុចេញ និងទឹកលើសចេញ មុននឹងយកឈាមត្រឡប់ទៅកាន់រាងកាយ។ ការបោកឈាមនឹងប្រើពេល 3-4 ម៉ោងក្នុងមួយដង ហើយត្រូវធ្វើ 2-3 ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍។
- ការលាងសួតតាមផ្លូវពោះ គឺការប្រើខ្សែបំពង់ដែលដំឡើងនៅក្នុងពោះយ៉ាងថេរ ដាក់ទឹកលាងសួតដើម្បីប្តូរសារធាតុចេញ និងទឹកលើស ហើយប្តូរទឹកចេញតាមខ្សែបំពង់។ ត្រូវប្តូរទឹកលាងរៀងរាល់ថ្ងៃ ជាវិធីដែលអាចធ្វើដោយខ្លួនឯងនៅផ្ទះបាន។
- ការដាំសួត គឺជាការព្យាបាលល្អបំផុត ដែលអ្នកជំងឺនឹងទទួលការវះកាត់ដាំសួតពីអ្នកផ្តល់សួតដែលបានស្លាប់រួច (រយៈពេលរង់ចាំមធ្យម 4 ឆ្នាំ) ឬទទួលសួតពីសាច់ញាតិ ប្ដី ប្រពន្ធដែលនៅរស់ និងមានសុខភាពល្អ។ អ្នកជំងឺ និងអ្នកផ្តល់សួតត្រូវតែទទួលការត្រួតពិនិត្យសុខភាពយ៉ាងលម្អិតមុនការវះកាត់។ បន្ទាប់ពីវះកាត់ អ្នកដែលទទួលសួតថ្មីត្រូវតែញុំាប្រើថ្នាំបន្សាបប្រព័ន្ធភាពស៊ាំ ដើម្បីការពារការប្រឆាំងនឹងកោសិកាសួតថ្មីជាបន្តបន្ទាប់ជារៀងរាល់ថ្ងៃ។
