
លោកស្រី កនកវ័ន ចាន់ចាលម, អាយុ ៦៨ ឆ្នាំ, ម្ចាស់អាជីវកម្មឯកជន
បានធ្វើការវះកាត់ខ្នងនៅថ្ងៃទី ១៩ – ២៨ ខែឧសភា ឆ្នាំ ២០១៩ (វះកាត់នៅថ្ងៃទី ២៤ ខែឧសភា ឆ្នាំ ២០១៩)
ខ្ញុំបានទទួលការព្យាបាលនៅមន្ទីរពេទ្យភ្យាថៃ ៣ ប្រមាណជិត ២០ ឆ្នាំ។ ផ្ទះរបស់ខ្ញុំស្ថិតនៅផ្លូវកញ្ចណាភិសេក ប៉ុន្តែហេតុផលដែលខ្ញុំជ្រើសរើសមកទីនេះគឺដោយសារខ្ញុំមានការចាប់អារម្មណ៍ និងមានអារម្មណ៍រីករាយនៅពេលដំបូងដែលបានមក។ ដូច្នេះខ្ញុំបានជ្រើសរើសបន្តទទួលសេវាកម្មនៅទីនេះ។ ទោះបីជាខ្ញុំបានផ្លាស់ទីទៅតំបន់ននថបូរី ដែលចំណាយពេល ២-៣ ម៉ោងក្នុងការធ្វើដំណើរទៅមន្ទីរពេទ្យ ខ្ញុំក៏នៅតែមានចិត្តមាំមួនក្នុងការមកមន្ទីរពេទ្យភ្យាថៃ ៣ ដើម្បីទទួលការព្យាបាល។
ការមកមន្ទីរពេទ្យលើកនេះគឺធ្ងន់ធ្ងរបំផុត។ ជាទូទៅ ខ្ញុំថែរក្សាសុខភាពដោយបរិភោគអាហារល្អ និងហាត់ប្រាណ។ ប៉ុន្តែបច្ចុប្បន្ននេះ ជាមួយនឹងភាពងាយស្រួលនៃហាងអាហារ និងទម្លាប់បរិភោគអាហារ រួមទាំងការហាត់ប្រាណ ការបំលែងសារធាតុក្នុងរាងកាយរបស់ខ្ញុំមិនដូចមុនទៀត។ ខ្ញុំបានដឹងរយៈពេលយូរហើយថាខ្ញុំមានការធ្លាក់ចុះនៅខ្នងខ្នងទី ៤-៥។ មូលហេតុនៃរោគសញ្ញារបស់ខ្ញុំមកពីរបៀបរស់នៅ និងមុខរបររបស់ខ្ញុំ ដែលប្រើប្រាស់រាងកាយត្រឹមត្រូវដូចជាការលើក និងដឹកទំនិញធ្ងន់រយៈពេលយូរ។ នៅពេលនោះ ខ្ញុំផ្តោតតែការរកប្រាក់ ហើយមិនបានយកចិត្តទុកដាក់សុខភាពទេ ដែលបណ្តាលឲ្យខ្នងខ្នងរបស់ខ្ញុំធ្លាក់ចុះយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ដល់កម្រិតត្រូវធ្វើការវះកាត់។ ឈឺចាប់បន្តបន្ទាប់ ប៉ុន្តែខ្ញុំអាចរស់នៅធម្មតាបាន។ ទោះបីជាមនុស្សជាច្រើនបានផ្តល់អនុសាសន៍ឲ្យខ្ញុំទៅព្យាបាលនៅមន្ទីរពេទ្យផ្សេងទៀត ខ្ញុំក៏អាចធន់ទ្រាំបាន ហើយមិនបានទៅព្យាបាលទេ ពីព្រោះខ្ញុំភ័យខ្លាចដោយសារតាមរឿងរបស់សាច់ញាតិ ដូចជាការដាក់អាណេសថេស៊ី និងមិនភ្ញាក់ឡើងវិញ ឬមិនអាចដើរបានបន្ទាប់ពីវះកាត់។ ខ្ញុំក៏ភ័យខ្លាចថាបើខ្ញុំធ្វើវះកាត់ហើយមិនអាចដើរបាន ខ្ញុំមិនចង់ធ្វើឲ្យកូនៗ ឬអ្នកជិតខាងរបស់ខ្ញុំមានបន្ទុកទេ។
រហូតមកថ្ងៃមួយ ខណៈពេលគេងនៅលើគ្រែ និងត្រៀមចូលគេង ខ្ញុំចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ដូចជាឈឺ និងដាច់សាច់ពីខ្នងដៃរហូតដល់ចុងជើង។ បន្ទាប់ពីរយៈពេលមួយ ខ្ញុំបានព្យាយាមឈរឡើងទៅបង្គន់ ប៉ុន្តែមិនអាចចល័តបានទេ។ ខ្ញុំបានហៅកូនស្រីមកមើល ហើយចាប់ផ្តើមគិតថា ស្ថានភាពរបស់ខ្ញុំអាចបណ្តាលមកពីការធ្លាក់ខ្នង។ ប្រសិនបើខ្ញុំពិពណ៌នាអំពីកម្រិតឈឺ ខ្ញុំមិនអាចនិយាយថាវាជាកម្រិត ១០ ទេ ពីព្រោះវាជាឈឺដ៏អាក្រក់បំផុត។ ខ្ញុំនឹងនិយាយថាវាជាកម្រិតលានលាន ដល់កម្រិតខ្ញុំចង់កាត់ជើងខ្ញុំ។ ខ្ញុំបានស្នើឲ្យកូនស្រីហៅ ១៧៧២ មជ្ឈមណ្ឌលហៅភ្យាថៃ ដើម្បីឲ្យគ្រូពេទ្យមកពិនិត្យ ពីព្រោះឈឺកាន់តែច្រើន។ កូនៗបានយកខ្ញុំជាមួយរថយន្ត ហើយរត់ទៅពិនិត្យជាមួយគ្រូពេទ្យនៅមន្ទីរពេទ្យភ្យាថៃ ៣ ពីព្រោះខ្ញុំមានប្រវត្តិការព្យាបាលនៅទីនេះ។ ពេលយើងមកដល់ព្រឹកមួយ ក្រុមការងារបានយកខ្ញុំទៅបន្ទប់បន្ទាន់ ដើម្បីផ្តល់ការថែទាំបន្ថយការឈឺចាប់។ ខណៈពេលនោះ បុគ្គលិកបន្ទប់បន្ទាន់បានព្យាយាមទំនាក់ទំនង លោកវេជ្ជបណ្ឌិត ទេរាជ័យ ផានិតពង្ស, ជំនាញវះកាត់ប្រព័ន្ធប្រសាទ និងខ្នង មកពិនិត្យ។ ទោះបីជានេះជាថ្ងៃឈប់សម្រាករបស់គ្រូពេទ្យ បុគ្គលិកបន្ទប់បន្ទាន់បានស្នើឲ្យលោកវេជ្ជបណ្ឌិតទេរាជ័យមកមើលខ្ញុំ។ ខណៈពេលរង់ចាំគ្រូពេទ្យមកដល់មន្ទីរពេទ្យ គ្រូពេទ្យបានបញ្ជាទិញធ្វើ MRI ដើម្បីលឿនការធ្វើវិនិច្ឆ័យពេលគាត់មកដល់។
ខណៈពេលរង់ចាំលោកវេជ្ជបណ្ឌិតទេរាជ័យ ក្រុមការងារមន្ទីរពេទ្យមិនបានស្ងប់ស្ងាត់ទេ។ ពួកគេបានព្យាយាមផ្តល់ថ្នាំបន្ថយការឈឺចាប់ឲ្យខ្ញុំតាមដែលអាចធ្វើបាន។ ថ្នាំបានបន្ថយការឈឺចាប់ ប៉ុន្តែមិនអាចបំបាត់បានទេ។ ពេលលោកវេជ្ជបណ្ឌិតទេរាជ័យពិនិត្យលទ្ធផល MRI គាត់បានវិនិច្ឆ័យ និងសង្ស័យថារោគសញ្ញារបស់ខ្ញុំធ្ងន់ធ្ងរជាងរូបភាព MRI បង្ហាញ។ គាត់បានរៀបចំផែនការព្យាបាលដោយព្យាយាមធ្វើកិច្ចសម្របសម្រួលរាងកាយរួមជាមួយការប្រឹក្សាពី សាស្រ្តាចារ្យឯកទេស វេជ្ជបណ្ឌិត នន្ទស័រ ស៊ីនជបូន្យកុល, ប្រធានមជ្ឈមណ្ឌលបន្ថយការឈឺចាប់ ដើម្បីបន្ថយការឈឺចាប់ដោយការចាក់ថ្នាំ។ ថ្នាំបានជួយបន្ថយការឈឺចាប់ និងជួយក្នុងការវិភាគថាបើការចាក់ថ្នាំមានប្រសិទ្ធភាព នោះមានន័យថាទីតាំងឈឺចាប់ត្រូវបានកំណត់ត្រឹមត្រូវ។ បន្ទាប់ពីចាក់ថ្នាំ ការឈឺចាប់បានបាត់បង់រយៈពេលត្រឹមតែ ៤៨ ម៉ោង។ ប្រសិនបើខ្ញុំត្រូវទៅផ្ទះសម្រាកបន្ថែម ២ សប្តាហ៍ ខ្ញុំនឹងបារម្ភអំពីការរស់នៅផ្ទះដោយមិនអាចជួយខ្លួនឯងបាន។ ដូច្នេះ ខ្ញុំបានពិគ្រោះជាមួយបុគ្គលិកស្រីដើម្បីស្វែងរកផែនការព្យាបាលជាមួយគ្រូពេទ្យ។ លោកវេជ្ជបណ្ឌិតទេរាជ័យបានផ្តល់អនុសាសន៍ធ្វើការវះកាត់។ ទោះបីជាខ្ញុំភ័យខ្លាចការវះកាត់ ការឈឺចាប់បានធ្វើឲ្យខ្ញុំសម្រេចចិត្តធ្វើការវះកាត់។
បន្ទាប់ពីការវះកាត់ លោកវេជ្ជបណ្ឌិតទេរាជ័យបានមកសួរអំពីស្ថានភាពរបស់ខ្ញុំ និងតាមដានយ៉ាងជិតស្និទ្ធ និងផ្តល់អនុសាសន៍។ រោគសញ្ញាបានបាត់បង់ទាំងស្រុង ធ្វើឲ្យខ្ញុំគិតថាបើខ្ញុំបានដឹងរឿងនេះមុន ខ្ញុំនឹងធ្វើវាមុនពេលនេះ ពីព្រោះពាក្យ “ឈឺចាប់” មិនដែលត្រឡប់មកវិញទៀត។ ^^
