របួសផ្លូវចិត្តនៅក្នុងវ័យកុមារ មិនមែនជារឿងតូចៗដែលអាចមើលរំលងបានទេ

មនុស្សជាច្រើនអាចគិតថា ពេលកុមារជួបប្រទៈនឹងរឿងអាក្រក់ក្នុងជីវិត មិនគួរតែមានផលប៉ះពាល់ច្រើនទេ ព្រោះគេនៅតែជាកុមារ មិនយូរប៉ុន្មានក៏ភ្លេចទៅហើយ ប៉ុន្តែនៅក្នុងការពិត រឿងអាក្រក់ដែលបានជួបនៅពេលកុមារនេះហើយ…ដែលបង្កើតផលប៉ះពាល់យ៉ាងច្រើនរហូតដល់វ័យមនុស្សពេញវ័យបាន។

រឿងប៉ះពាល់ផ្លូវចិត្ត អាចធ្វើឲ្យខួរក្បាលដំណើរការបានអន់ចុះ!

ដូចដែលយើងបានដឹងថា វ័យកុមារជាវ័យដែលខួរក្បាលកំពុងអភិវឌ្ឍយ៉ាងលឿន មានការបន្ថែមចំនួនកោសិកាសរសៃប្រសាទយ៉ាងច្រើន មានការបង្កើតការតភ្ជាប់នៃសរសៃប្រសាទយ៉ាងច្រើនដែលមានផលប៉ះពាល់ដល់ការរៀននៅវិស័យផ្សេងៗ។ នៅកុមារដែលបានជួបប្រទៈនឹងព្រឹត្តិការណ៍អាក្រក់ក្នុងជីវិត រាងកាយនឹងបង្កើតហូមូនដែលទាក់ទងនឹងសំពាធចេញ ហើយបើនៅក្នុងរាងកាយមានហូមូននេះនៅកម្រិតខ្ពស់រយៈពេលយូរ នោះនឹងប៉ះពាល់ឲ្យខួរក្បាលមានការតភ្ជាប់សរសៃប្រសាទកាត់បន្ថយចុះ ជាពិសេសខួរក្បាលនៅផ្នែករៀន និងប្រើហេតុផល។ ផ្នែកសរសៃប្រសាទដែលបានអភិវឌ្ឍរួចហើយ ក៏នឹងដំណើរការបានអន់ចុះដែរ ជាពិសេសខួរក្បាលផ្នែកគំនិត និងហេតុផល។ ប៉ុន្តែក្នុងវិញផ្នែកខួរក្បាលសម្រាប់ការរស់រានមានជីវិត នឹងដំណើរការបានរឹងមាំឡើង ដែលបណ្តាលឲ្យការគ្រប់គ្រងព្រឹត្តិការណ៍ផ្សេងៗក្នុងជីវិតមិនត្រូវបានគ្រប់គ្រងតាមខួរក្បាលផ្នែកប្រើហេតុផល (ឬការមានសតិ) ទេ ប៉ុន្តែត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយខួរក្បាលផ្នែកសញ្ញាធាតុ (ដែលមានន័យថាការប្រើអំណាចឬការរត់គេច)

ហូមូនសំពាធ ប៉ះពាល់ច្រើនជាងដែលគិត

ក្រៅពីប៉ះពាល់ដល់ខួរក្បាល ការមានហូមូនសំពាធនៅក្នុងរាងកាយជាបន្តបន្ទាប់ ក៏ធ្វើឲ្យប្រព័ន្ធភាពធន់នៃរាងកាយដំណើរការបានអន់ចុះ កើតមានប្រតិកម្មឆ្លងរោគក្នុងរាងកាយច្រើនឡើង បណ្តាលឲ្យមានជំងឺផ្សេងៗនៅពេលវ័យចាស់ដូចជា ជំងឺសរសៃឈាម និងបេះដូង ជំងឺទឹកនោមផ្អែម មហារីក រួមទាំងជំងឺផ្នែកចិត្តផងដែរ។ ដូច្នេះល្អបំផុត យើងគួរពារកុមារឲ្យមិនបានជួបប្រទៈនឹងព្រឹត្តិការណ៍ធ្ងន់ធ្ងរនៅក្នុងជីវិតរបស់ពួកគេ។

បើព្រឹត្តិការណ៍អាក្រក់បានកើតឡើងហើយ តើត្រូវដោះស្រាយយ៉ាងដូចម្តេច?

បើព្រឹត្តិការណ៍បានកើតឡើងរួច អ្នកដែលអាចជួយកុមារបានល្អបំផុត គឺមិនអាចជៀសវាង “មនុស្សគ្រប់រូបក្នុងគ្រួសារ” បានទេ។ សេចក្ដីស្រឡាញ់ ការយល់ដឹង និងទំនាក់ទំនងរឹងមាំក្នុងគ្រួសារនេះហើយ ដែលនឹងជួយឲ្យកុមារឆ្លងកាត់រឿងអាក្រក់បានយ៉ាងល្អ។ អ្វីដែលគ្រួសារអាចជួយគ្នាបាន គឺជួយគ្នាសង្កេតឃើញអាកប្បកិរិយាដែលផ្លាស់ប្តូររបស់កុមារ ដូចជា ងាយខឹង ងាយខឹងកាន់តែច្រើន អ្វីដែលធ្លាប់ធ្វើបានមិនធ្វើទៀត គេងលំបាកជាដើម ព្រោះពេលខ្លះ កុមារអាចមិនបង្ហាញឬប្រាប់យើងដោយផ្ទាល់។ ប្រសិនបើរកឃើញបញ្ហាដូចនេះរយៈពេលយូរ ឬគ្រួសារបានព្យាយាមដោះស្រាយប៉ុន្តែមិនអាចដោះស្រាយបាន គួរនាំកុមារទៅពិគ្រោះជាមួយវេជ្ជបណ្ឌិតផ្នែកចិត្តកុមារ។

“យកចិត្តទុកដាក់ចំពោះអារម្មណ៍របស់កុមារ ជួយឲ្យកុមារអាចនិយាយ និងបញ្ចេញចិត្ត។ នៅកុមារតូច ម្ដាយប៉ាអាចជួយប្រាប់ បញ្ចាំងអារម្មណ៍នៃកុមារឲ្យគេដឹង និងរៀន ដោយផ្តល់អារម្មណ៍ថាយើងតែងតែរួចរាល់ស្តាប់ និងនៅជាមួយគេជានិច្ច មិនធុញទ្រាន់ក្នុងការឆ្លើយសំណួររបស់កុមារ ធ្វើឲ្យកុមារមានទំនុកចិត្តថាគេមានសុវត្ថិភាព ហើយមនុស្សគ្រប់រូបក្នុងគ្រួសារនឹងធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាងដើម្បីធានាសុវត្ថិភាពរបស់គេ”

ប៉ុន្តែចុងក្រោយ ម្ដាយប៉ា ត្រូវតែចងចាំថា ការធ្វើទម្លាប់ឬវិន័យដែលគួរធ្វើ ត្រូវបន្តធ្វើដូចធម្មតា មិនចាំបាច់ត្រូវបំពេញចិត្តកុមារច្រើនឡើងទេ។