ការបង្វឹកកូនឲ្យទទួលបានជោគជ័យ ឬទៅដូចដែលចង់បាន មិនមែនជារឿងងាយទេ។ ឪពុកម្តាយជាច្រើនប្រហែលជាបានធ្វើកំហុសក្នុងការបង្វឹកកូន ដោយសារតែសំពាធ ការមិនទំនុកចិត្តលើវិធីសាស្រ្តបង្វឹក និងការរំពឹងទុកផ្សេងៗ ពីខ្លួនឯង និងមនុស្សជុំវិញ។ ប៉ុន្តែយើងជឿថាក្នុងគ្រួសារនីមួយៗ មានអ្វីមួយដូចគ្នា គឺការមានសេចក្តីស្រឡាញ់ និងបំណងល្អចង់ឲ្យកូនក្លាហាន ក្លាហាន និងរស់រានមានជីវិតក្នុងសង្គម។ ដល់ពេលខ្លះ វាអាចធ្វើឲ្យភ្លេចអំពីសេចក្តីសុខ ដែលគួរតែជារឿងសំខាន់មូលដ្ឋានក្នុងជីវិត និងការជាគ្រួសារ ដែលជាមូលដ្ឋាននៃការក្លាហាន និងជួយឲ្យកូនអាចរស់រានមានជីវិតបាននៅអនាគត។
មូលដ្ឋាននៃសេចក្តីសុខរបស់កុមារ
The pyramid of happiness ឬពិរាមីដនៃសេចក្តីសុខ មានមូលដ្ឋានសំខាន់គឺសេចក្តីស្រឡាញ់ សុវត្ថិភាព និងភាពរីករាយ។ ពេលកុមារមានអ្វីទាំងនេះ នោះវានឹងជាមូលដ្ឋានល្អ ដែលធ្វើឲ្យកុមារមានសុខភាព និងខួរក្បាលរឹងមាំ មានអារម្មណ៍ចាប់យកការសិក្សា និងបណ្តុះបណ្តាលជំនាញផ្សេងៗ ដែលសំខាន់ក្រៅពីការសិក្សា ដូចជា
- ការស្គាល់របៀបជួយខ្លួនឯង និងជួយអ្នកដទៃ ដែលជាមូលដ្ឋាននៃការទទួលខុសត្រូវ
- ការគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍ ជំនាញសង្គម សម្រាប់រស់នៅរួមគ្នាជាមួយអ្នកដទៃ
- ការធ្វើអ្វីដែលចូលចិត្ត និងមិនចូលចិត្ត ដើម្បីបង្កើតភាពអត់ធ្មត់
- ការគ្រប់គ្រងខ្លួនឯងឲ្យស្ថិតនៅក្នុងច្បាប់គ្រួសារ ដើម្បីបង្កើតការត្រួតពិនិត្យខ្លួន
- និងសំខាន់បំផុត គឺការមានគំនិតច្នៃប្រឌិត និងការគ្រប់គ្រងបញ្ហា
ពេលកុមារមានមូលដ្ឋានទាំងនេះរឹងមាំឡើងជាបន្តបន្ទាប់ នោះនឹងបង្កើតភាពទំនុកចិត្តលើសមត្ថភាពរបស់ខ្លួន ជឿជាក់ថាខ្លួនអាចដោះស្រាយ និងគ្រប់គ្រងបញ្ហាបាន។ ពេលនោះសេចក្តីសុខនឹងកើតមាន។
ភាពរីករាយក៏ជារឿងសំខាន់មួយផងដែរ ព្រោះពេលកុមារមានអារម្មណ៍រីករាយ ខួរក្បាលនឹងមានការត្រេកត្រអាល និងទទួលយកបានល្អ ធ្វើឲ្យរាងកាយស្ថិតនៅជាមួយអ្វីនោះបានល្អជាងមុន។ ផ្ទុយទៅវិញ ប្រសិនបើកុមារនៅក្នុងស្ថានភាពភ័យខ្លាច កង្វល់ ឬអារម្មណ៍មិនសុវត្ថិភាព អារម្មណ៍ទាំងនេះនឹងប៉ះពាល់អវិជ្ជមានលើខួរក្បាលក្នុងការសិក្សា ធ្វើឲ្យការសិក្សាធ្វើបានយឺត និងបាត់បង់ផ្នែកខួរក្បាលមួយសម្រាប់គិតដោះស្រាយបញ្ហា ឬកង្វល់អំពីរឿងនោះ។ កុមារអាចមិនអាចដោះស្រាយបញ្ហាដែលកើតមានបានល្អ។
វិធីសាស្រ្តទៅរកជោគជ័យ
អ្វីដែលសំខាន់ដែលកុមារត្រូវធ្វើនៅវ័យសិក្សា (អាយុ 6 ឆ្នាំឡើង) គឺការសិក្សាឲ្យបានល្អ។ គន្លឹះ ឬវិធីសាស្រ្តដែលធ្វើឲ្យទទួលបានជោគជ័យក្នុងការសិក្សា និងការងារពេលពួកគេធំឡើង គឺ អិทธิបាត 4 ឬផ្លូវទៅរកជោគជ័យតាមគោលការណ៍ព្រះពុទ្ធសាសនា ដែលរួមមាន
- ចន្ទៈ គឺការពេញចិត្ត និងស្រឡាញ់អ្វីនោះ
- វិរិយៈ គឺការខិតខំប្រឹងប្រែងលើអ្វីនោះ
- ចិត្ត គឺការយកចិត្តទុកដាក់ ការចូលចិត្ត និងទទួលខុសត្រូវលើអ្វីនោះ
- វិមង្គសា គឺការត្រួតពិនិត្យយ៉ាងម៉ត់ចត់លើហេតុផលនៃអ្វីនោះ ប្រើប្រាស់ប្រាជ្ញាដើម្បីពិចារណាអ្វីដែលបានធ្វើ។ ប្រសិនបើយើងស្រឡាញ់ ចូលចិត្ត មានការខិតខំ ប៉ុន្តែមិនបានពិចារណាថាវិធីដែលយើងធ្វើមានប្រសិទ្ធភាពឬអត់ ការធ្វើទៅដោយគ្មានការពិចារណាអាចនាំឲ្យបាត់បង់ឱកាស។ នៅពេលពិចារណាឲ្យជ្រាលជ្រៅ គោលការណ៍ព្រះពុទ្ធសាសនាក៏ស្របគ្នាជាមួយ pyramid of happiness ឬពិរាមីដនៃសេចក្តីសុខ។
កុមារដែលដឹងភារកិច្ច នឹងធំឡើងក្នុងគ្រប់វិស័យ
ពេលកុមារចូលរៀននៅសាលា នឹងមានការងារផ្ទះដែលគ្រូបានផ្ដល់ ដោយមានគោលបំណងបណ្តុះបណ្តាលជំនាញ ការទទួលខុសត្រូវ ការគ្រប់គ្រងពេលវេលា និងការត្រួតពិនិត្យអ្វីដែលបានរៀន។ នៅបច្ចុប្បន្ន ជាពិសេសបើមានការសិក្សាអនឡាញ កុមារនឹងទទួលបានការងារផ្ទះច្រើនជាងមុន ដែលអាចបង្កើតសំពាធដល់កុមារ និងឪពុកម្តាយ។ វេជ្ជបណ្ឌិតមានការផ្តល់អនុសាសន៍ដើម្បីកាត់បន្ថយសំពាធនេះ ដោយឲ្យឪពុកម្តាយយកគោលការណ៍ថា “កុំចាប់យកការងាររបស់អ្នកដទៃ” ដោយគិតដូចខាងក្រោម
- ការងារផ្ទះ គឺ “ការងាររបស់កូន” មិនមែនការងាររបស់ឪពុកម្តាយទេ។ កូនត្រូវធ្វើ ដើម្បីត្រួតពិនិត្យ បណ្តុះបណ្តាលការទទួលខុសត្រូវ អត់ធ្មត់ពេលជួបការងារលំបាក និងបណ្តុះបណ្តាលការដោះស្រាយបញ្ហា។ ការមិនអាចធ្វើបាន ឬមិនយល់គឺសំខាន់ជាងការធ្វើត្រឹមត្រូវឬខុស។
- មិនមានការងារណាមួយដែលពេញលេញទេ គឺមិនចាំបាច់ត្រួតពិនិត្យការងារផ្ទះកូនថាត្រឹមត្រូវឬខុស ព្រោះវាជាការងាររបស់គ្រូ។ ប្រសិនបើយើងជួយកែការងារផ្ទះឲ្យកូន រហូតឲ្យកូនធ្វើបានត្រឹមត្រូវទាំងអស់ គ្រូនឹងមិនដឹងថាកូនមិនអាចធ្វើបានចំណុចណា ឬមិនយល់ចំណុចណាទេ។
- ការងារ ឬភារកិច្ចរបស់ឪពុកម្តាយមានពីរប្រភេទ
- ជួយត្រួតពិនិត្យថាកូនបានធ្វើការងារផ្ទះដែលបានផ្ដល់ឲ្យរួចហើយឬអត់ និង
- បណ្តុះបណ្តាលជំនាញផ្សេងៗឲ្យកូនមាន មុនពេលទៅសាលា និងពេលកំពុងសិក្សា គឺអាចជួយខ្លួនឯង និងអ្នកដទៃ មានភាពអត់ធ្មត់ ខិតខំប្រឹងប្រែង ទទួលខុសត្រូវ មានការយកចិត្តទុកដាក់ ការដោះស្រាយបញ្ហា និងការសម្រាកពេលមានសំពាធ។ នេះជារឿងដែលឪពុកម្តាយមិនគួរមើលរំលងក្នុងការបង្កើតសមត្ថភាពឲ្យកូន ដើម្បីឲ្យកូនអាចសិក្សាបានដោយសុភមង្គល។
សូមបន្ថែមពីរឿងការបង្រៀនសំណួរប្រឡងឲ្យកូន វេជ្ជបណ្ឌិតក៏បានជួបគ្រួសារជាច្រើនដែលជួយកូន ហើយចង់ឲ្យយកគោលការណ៍ដូចគ្នា គឺ “មិនមែនការងាររបស់យើង” និង “ការប្រឡងមិនមែនជារឿងសំខាន់ណាស់”។ ការប្រឡងគឺជាការវាយតម្លៃថាកូនអាចរៀន និងយល់ដឹងបានប៉ុណ្ណា និងអាចប្រើប្រាស់បានប៉ុណ្ណា។ ប្រសិនបើយើងចាប់យកការងាររបស់កូន កូននឹងខ្វះឱកាសក្នុងការបណ្តុះបណ្តាលការគិតវិភាគ ការរៀបចំកាលវិភាគផ្ទាល់ខ្លួន ការធ្វើផែនការ និងការសង្ខេបអ្វីដែលសំខាន់ក្នុងការសិក្សា ដែលជាជំនាញដែលអាចប្រើប្រាស់ក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ ដើម្បីបំបែកថាអ្វីសំខាន់ មិនសំខាន់ និងរៀបចំអាទិភាពបាន។
ពេលឪពុកម្តាយផ្តោតលើលទ្ធផលប្រឡងរបស់កូនច្រើន កូននឹងមានសំពាធ និងនឹងមើលតែលទ្ធផល ជាងមើលថាកន្លងមកគាត់មានចិត្តស្មោះត្រង់ និងខិតខំប៉ុណ្ណា។ វាជារឿងសំខាន់ជាងលទ្ធផលប្រឡង។ ចង់ឲ្យឪពុកម្តាយពិចារណាថា តើយើងនៅតែចាំលទ្ធផលប្រឡងរបស់យើងនៅពេលក្មេងទេ? ហើយឥឡូវនេះវាមិនសំខាន់ទេថាតើយើងបានពិន្ទុប៉ុន្មាននៅពេលនោះ មែនទេ?
វេជ្ជបណ្ឌិតផ្នែកចិត្តវិទ្យាកុមារ និងយុវវ័យ
មជ្ឈមណ្ឌលសុខភាពកុមារ និងយុវវ័យ
មន្ទីរពេទ្យភយ៉ាថៃ 3
