មហារីកត្រចៀកជាអ្វី?
មហារីកត្រចៀក (Renal Cancer) គឺជាស្ថានភាពដែលកោសិកានៅក្នុងកោសិកាសាច់ដុំនៃត្រចៀកមានការលូតលាស់ និងបំបែកខុសប្រក្រតីយ៉ាងលឿន ដោយមិនអាចគ្រប់គ្រងបាន។ កោសិកាមហារីកទាំងនេះនឹងរួមគ្នាជាកំណាត់សាច់មហារីក (malignant tumor) ដែលអាចរាលដាលទៅកាន់សាច់ដុំជិតខាងដូចជា សាច់ដុំខ្លាញ់ជុំវិញត្រចៀក សរសៃឈាមធំដែលភ្ជាប់ទៅត្រចៀក និងអង្គភាពជិតខាង។
សំខាន់ណាស់ មហារីកត្រចៀកក៏អាចរាលដាលតាមរយៈឈាមឬប្រព័ន្ធទឹកលោហិត ទៅកាន់អង្គភាពឆ្ងាយដូចជា សួត ឆ្អឹង ក្រពះឬខួរក្បាល ដែលធ្វើឲ្យការព្យាបាលមានភាពស្មុគស្មាញ និងមានការប្រឈមមុខច្រើនជាងមុន។
មហារីកត្រចៀកមានប៉ុន្មានប្រភេទ?
មហារីកត្រចៀកមានជាច្រើនប្រភេទ ដែលប្រភេទដែលឃើញច្រើនបំផុតគឺ មហារីកកោសិកាត្រចៀក ឬ Renal Cell Carcinoma (RCC) ដែលជាមហារីកដែលកើតពីកោសិកានៅក្នុងបំពង់ត្រចៀកតូចៗ។ ប្រហែល ៨០–៩០% នៃអ្នកជំងឺមហារីកត្រចៀកទាំងមូលមានប្រភេទនេះ។
សម្រាប់ប្រភេទរងដែលឃើញច្រើនបំផុតនៃ RCC គឺ Clear Cell RCC ដែលមានចំនួនលើស ៧០% នៃករណី RCC ទាំងមូល។ លើសពីនេះ ក៏មានប្រភេទរងផ្សេងទៀតដូចជា Papillary RCC និង Chromophobe RCC។
ប្រភេទមួយទៀតដែលឃើញបន្ទាប់មកគឺ Transitional Cell Carcinoma (TCC) ដែលកើតនៅតំបន់ក្រឡាចត្រង្គត្រចៀក។ សម្រាប់កុមារតូចៗ ជាញឹកញាប់ឃើញ Wilms Tumor ដែលជាប្រភេទមហារីកត្រចៀកដែលកើតមាននៅកុមារតែប៉ុណ្ណោះ។
រោគសញ្ញាឬសញ្ញាផ្សេងៗនៃមហារីកត្រចៀកដែលមិនគួរមើលរំលង
មហារីកត្រចៀកនៅដំណាក់កាលដំបូងភាគច្រើនមិនមានរោគសញ្ញាច្បាស់លាស់ ធ្វើឲ្យមនុស្សជាច្រើនមិនដឹងថាខ្លួនកំពុងជំងឺនេះ។ ទោះយ៉ាងណា នៅពេលជំងឺរាលដាលច្រើនឡើង អាចមានសញ្ញាផ្សេងៗដែលគួរត្រូវបានយកចិត្តទុកដាក់ដូចខាងក្រោម៖
- បន្ទោរប្រឡាក់ឈាមក្នុងបន្ទោរប្រឡាក់: ជារោគសញ្ញាដែលឃើញញឹកញាប់បំផុត និងគួរត្រូវបានពិនិត្យវេជ្ជសាស្រ្តភ្លាមៗ។ ពណ៌បន្ទោរប្រឡាក់អាចជាពណ៌ផ្កាឈូក ក្រហម ឬត្នោតខ្មៅ។ ពេលខ្លះអាចមានកោសិកាឈាមរួមបញ្ចូលមកផង ដោយឈាមអាចមានបណ្តោះអាសន្ន ឬបង្ហាញជាពេលខ្លះ។
- ឈឺខ្នងឬខាងជើង: ភាគច្រើនកើតនៅខាងណាមួយ ជាពិសេសតំបន់ក្រោមសន្លាក់បេះដូងរហូតដល់ខ្នងខាងក្រោម ដែលអាចកើតពីកំណាត់មហារីកកំពុងធំឡើង និងចុះសំពាធលើសាច់ដុំ អង្គភាព ឬសរសៃប្រសាទជិតខាង។ អាចមានការឈឺជាប់ជាប្រចាំ ឬឈឺខ្លាំងភ្លាមៗ។
- មានកំណាត់អាចប៉ះបាននៅតំបន់ពោះឬខាងជើង: អាចមានអារម្មណ៍ថាមានកំណាត់សាច់រឹងនៅតំបន់ពោះឬខាងជើង ដែលជាសញ្ញាបង្ហាញថាកំណាត់មហារីកកំពុងធំឡើង។
- រោគសញ្ញាផ្សេងៗ ដែលអាចឃើញមានដូចជា
- អស់កម្លាំង ងងឹតងងឹត ឬមានអារម្មណ៍អស់កម្លាំងខុសប្រក្រតីដោយមិនដឹងមូលហេតុ
- ទម្ងន់ធ្លាក់បន្តបន្ទាប់ដោយមិនចង់បាន
- មានកំដៅខ្ពស់ជាប្រចាំ ឬកំដៅទាបៗ ពីសារធាតុឆ្លងឬសារធាតុឆ្លងដែលកោសិកាមហារីកបញ្ចេញ
- អាចមានរោគសញ្ញាស្បែកស្រអាប់ពីស្ថានភាពឈាមតិច
- សំពាធឈាមខ្ពស់ និងគ្រប់គ្រងបានលំបាក ទោះបីប្រើថ្នាំក៏ដោយ
វិធីសាស្រ្តពិនិត្យវេជ្ជសាស្រ្តមហារីកត្រចៀក
ការរកឃើញមហារីកត្រចៀកនៅដំណាក់កាលដំបូងនឹងជួយបង្កើនឱកាសព្យាបាលឲ្យជាសះស្បើយ។ ប៉ុន្តែបច្ចុប្បន្នមិនមានវិធីសាស្រ្តស្ក្រីនមហារីកត្រចៀកសម្រាប់អ្នកជំងឺដែលមិនមានរោគសញ្ញាទេ។ អ្នកជំងឺជាច្រើនភាគច្រើនត្រូវបានរកឃើញជាដំណើរការប្រចាំឆ្នាំ ឬពិនិត្យដោយអ៊ុលត្រាសោន ឬ CT scan ដើម្បីស្វែងរកមូលហេតុរោគសញ្ញាផ្សេងៗដែលមិនទាក់ទងនឹងត្រចៀកដោយផ្ទាល់ ដូចជា ឈឺខ្នង មានកំដៅខ្ពស់ជាប្រចាំ ឬបន្ទោរប្រឡាក់មិនធម្មតា។ ការរកឃើញភាពមិនធម្មតាដែលទាក់ទងនឹងត្រចៀកនឹងនាំឲ្យមានការពិនិត្យវេជ្ជសាស្រ្តជាច្រើនរួមគ្នាតាមការវាយតម្លៃរបស់វេជ្ជបណ្ឌិត ដូចជា
- ពិនិត្យបន្ទោរប្រឡាក់ : ស្វែងរកសារធាតុក្នុងបន្ទោរប្រឡាក់ ជាពិសេសស្ថានភាពឈាមរួមក្នុងបន្ទោរប្រឡាក់ (Hematuria) ដែលជារោគសញ្ញាដែលឃើញញឹកញាប់បំផុតនៃមហារីកត្រចៀក និងពិនិត្យសារធាតុប្រូតេអ៊ីនក្នុងបន្ទោរប្រឡាក់ (Proteinuria)
- ពិនិត្យឈាម : វាយតម្លៃមុខងារត្រចៀក ដូចជា តម្លៃ Creatinine, eGFR និងពិនិត្យស្ថានភាពឈាមតិច ដែលភាគច្រើនឃើញនៅមហារីកត្រចៀកដំណាក់កាលរាលដាលដែលកើតពីការបាត់បង់ឈាមជាប្រចាំ
- អ៊ុលត្រាសោន (Ultrasound) : ជាវិធីសាស្រ្តដំបូងដែលមិនប្រើកាំរស្មី ជួយឲ្យឃើញរចនាសម្ព័ន្ធត្រចៀក និងស្វែងរកកំណាត់សាច់មិនធម្មតា
- ថតរូបកុំព្យូទ័រ (CT Scan) : ប្រើការចាក់សារធាតុបង្ហាញកាំរស្មី (contrast-enhanced CT) ជួយឲ្យឃើញទំហំ ទីតាំង និងការរាលដាលនៃកំណាត់សាច់យ៉ាងច្បាស់លាស់។ ជាវិធីស្តង់ដារដែលពេញនិយមក្នុងការរៀបចំផែនការព្យាបាល និងកំណត់ដំណាក់កាលមហារីកត្រចៀក។
- ពិនិត្យរលកម៉ាញេទិច (MRI) : ប្រើនៅករណីខ្លះដែលត្រូវការព័ត៌មានលម្អិតបន្ថែម ដូចជា ការវាយតម្លៃការរាលដាលចូលទៅក្នុងសរសៃឈាមធំ ឬករណីអ្នកជំងឺមានស្ថានភាពត្រចៀកខូច ប៉ុន្តែមិនអាចទទួលសារធាតុបង្ហាញកាំរស្មីពីការពិនិត្យ CT បាន។
- ពិនិត្យកោសិកា (Biopsy) : ជាការពិនិត្យវេជ្ជសាស្រ្តក្នុងមន្ទីរពិសោធន៍ ដើម្បីបញ្ជាក់ប្រភេទមហារីក និងកម្រិតធ្ងន់ធ្ងរនៃជំងឺ។ វេជ្ជបណ្ឌិតនឹងពិចារណាធ្វើតែប៉ុណ្ណោះនៅករណីដែលរូបភាពវេជ្ជសាស្រ្តមិនអាចសន្និដ្ឋានបានច្បាស់ ឬពេលត្រូវរៀបចំផែនការព្យាបាលវិធីផ្សេងក្រៅពីការវះកាត់ ដូចជា ការប្រើថ្នាំគោលដៅ (Targeted Therapy) ឬការព្យាបាលប្រព័ន្ធភាពស៊ាំ (Immunotherapy)។ ជាទូទៅ ប្រសិនបើរូបភាពពី CT Scan ឬ MRI បង្ហាញជំងឺយ៉ាងច្បាស់ វេជ្ជបណ្ឌិតអាចជ្រើសរើសវះកាត់ដោយមិនចាំបាច់ពិនិត្យកោសិកា។
សម្រាប់ករណីដែលត្រូវការវាយតម្លៃការរាលដាលទៅអង្គភាពផ្សេងៗដូចជា សួត ឆ្អឹង ឬកោសិកាទឹកលោហិត អាចមានការពិនិត្យបន្ថែមដូចជា ថតរូបថតទ្រូង ការពិនិត្យ Bone scan ឬការពិនិត្យ PET/CT តាមសមត្ថភាព។
ជម្រើសក្នុងការព្យាបាលមហារីកត្រចៀក
ការព្យាបាលមហារីកត្រចៀកអាស្រ័យលើប៉ារ៉ាម៉ែត្រជាច្រើន ដូចជា ប្រភេទមហារីក ដំណាក់កាលជំងឺ សុខភាពទូទៅរបស់អ្នកជំងឺ និងកម្រិតធ្ងន់ធ្ងរនៃជំងឺ។ វេជ្ជបណ្ឌិតនឹងពិចារណាវិធីសាស្រ្តព្យាបាលដែលសមស្របបំផុតសម្រាប់អ្នកជំងឺនីមួយៗ ដោយមានវិធីសាស្រ្តសំខាន់ៗដូចខាងក្រោម៖
- វះកាត់ (Surgery) : ជាវិធីសាស្រ្តសំខាន់ក្នុងការព្យាបាលមហារីកត្រចៀកនៅដំណាក់កាលមិនរាលដាល។ មាន ២ របៀបសំខាន់គឺ
- វះកាត់ដកត្រចៀកផ្នែកខ្លះ (Partial Nephrectomy) ដកតែប៉ុណ្ណោះកំណាត់មហារីក និងសាច់ដុំជុំវិញត្រចៀក ដើម្បីរក្សាសាច់ដុំត្រចៀកដែលនៅសុខភាពល្អឲ្យបានច្រើនបំផុត។ វិធីនេះសមស្របសម្រាប់កំណាត់មហារីកដែលមានទំហំតូច។
- វះកាត់ដកត្រចៀកខាងដែលមានមហារីកចេញទាំងមូល (Radical Nephrectomy) ភាគច្រើនប្រើនៅករណីកំណាត់មហារីកមានទំហំធំ ដើម្បីគ្រប់គ្រងការរាលដាល។ អាចរួមបញ្ចូលការដកសាច់ដុំជុំវិញ ក្រពះលើត្រចៀក និងកោសិកាទឹកលោហិតផងដែរ។
- ការប្រើថ្នាំគោលដៅ (Targeted Therapy) : ជាថ្នាំដែលមានប្រសិទ្ធភាពចំពោះមេកានិចនៃការលូតលាស់កោសិកាមហារីក ជួយទប់ស្កាត់ការលូតលាស់ និងការរាលដាល។ ភាគច្រើនប្រើនៅមហារីកត្រចៀកដំណាក់កាលរាលដាល។
- ការព្យាបាលប្រព័ន្ធភាពស៊ាំ (Immunotherapy) : ដូចជា ការប្រើថ្នាំក្នុងក្រុម Immune Checkpoint Inhibitors ជួយបង្កើនប្រព័ន្ធភាពស៊ាំរបស់រាងកាយឲ្យអាចប្រយុទ្ធ និងបំផ្លាញកោសិកាមហារីក។ ភាគច្រើនប្រើនៅមហារីកត្រចៀកដំណាក់កាលរាលដាលឬរាលដាល។
- គីមីព្យាបាល (Chemotherapy) : មហារីកត្រចៀកប្រភេទ Renal Cell Carcinoma (RCC) ដែលឃើញច្រើនបំផុត ភាគច្រើនមិនឆ្លើយតបនឹងគីមីព្យាបាល ដូច្នេះវិធីនេះប្រើនៅករណីខ្លះ ឬសម្រាប់មហារីកត្រចៀកប្រភេទផ្សេង។
- ការព្យាបាលដោយកាំរស្មី (Radiation Therapy) : ប្រើកាំរស្មីថាមពលខ្ពស់ដើម្បីបំផ្លាញកោសិកាមហារីក បន្ថយការឈឺចាប់ ឬគ្រប់គ្រងការរាលដាលនៃមហារីកទៅឆ្អឹងឬខួរក្បាល។
Q&A ចម្លើយសំណួរញឹកញាប់អំពីជំងឺមហារីកត្រចៀក
Q: មហារីកត្រចៀកអាចបញ្ជូនតាមមេរោគឬទេ?
A: ភាគច្រើនមហារីកត្រចៀកមិនបញ្ជូនតាមមេរោគទេ។ ទោះយ៉ាងណា មានមហារីកត្រចៀកខ្លះដែលពាក់ព័ន្ធនឹងកំហុសមេរោគ ដូចជា ជំងឺ von Hippel-Lindau (VHL) Syndrome ដែលជាក្រុមរោគសញ្ញាបញ្ជូនតាមមេរោគដែលបង្កើនហានិភ័យក្នុងការកើតមហារីកត្រចៀក និងកំណាត់មហារីកផ្សេងៗនៅក្នុងអង្គភាពជាច្រើន។ ប្រសិនបើមានអ្នកជំងឺមហារីកត្រចៀកជាច្រើនក្នុងគ្រួសារ ឬជំងឺមហារីកត្រចៀកនៅវ័យក្មេង គួរពិគ្រោះវេជ្ជបណ្ឌិតដើម្បីពិចារណាការពិនិត្យមេរោគ។
Q: តើត្រូវធ្វើការលាងត្រចៀកបន្ទាប់ពីវះកាត់ត្រចៀកឬទេ?
A: ករណីវះកាត់ដកត្រចៀកតែមួយខាង ហើយត្រចៀកម្ខាងនៅសល់នៅសុខភាពល្អ គឺមិនចាំបាច់ត្រូវលាងត្រចៀកទេ ព្រោះត្រចៀកតែមួយខាងអាចបំពេញមុខងារជម្រះសារធាតុចេញ និងគ្រប់គ្រងសមតុល្យទឹក និងអំបិលក្នុងរាងកាយបានគ្រប់គ្រាន់។ ប៉ុន្តែករណីដែលត្រចៀកនៅសល់មានមុខងារមិនល្អ ឬមានស្ថានភាពបរាជ័យត្រចៀកភ្លាមៗបន្ទាប់ពីវះកាត់ វេជ្ជបណ្ឌិតអាចផ្តល់ការលាងត្រចៀកបណ្តោះអាសន្នឬថេរ ដោយអាស្រ័យលើកម្រិតមុខងារត្រចៀក និងរោគសញ្ញារបស់អ្នកជំងឺ។
Q: ប្រសិនបើមានត្រចៀកតែមួយខាង ត្រូវថែរក្សាខ្លួនយ៉ាងដូចម្តេច?
A: ប្រសិនបើមានត្រចៀកតែមួយខាង ការថែរក្សាសុខភាពត្រចៀកនៅសល់គឺមានសារៈសំខាន់ខ្លាំង ដើម្បីឲ្យត្រចៀកអាចបំពេញមុខងារបានយ៉ាងមានប្រសិទ្ធភាព និងកាត់បន្ថយហានិភ័យនៃបញ្ហាផ្សេងៗនៅអនាគត។
- ផឹកទឹកស្អាតគ្រប់គ្រាន់ ដើម្បីជួយឲ្យត្រចៀកធ្វើការបានល្អ និងការពារការខ្វះទឹក
- កាត់បន្ថយការបរិភោគអាហារស្ករច្រើន អំបិលច្រើន និងខ្លាញ់ខ្ពស់ ជ្រើសរើសបរិភោគអាហារដែលមានប្រយោជន៍ ដូចជា បន្លែ ផ្លែឈើ និងប្រូតេអ៊ីនដែលមិនមានខ្លាញ់
- ប្រសិនបើមានជំងឺប្រចាំខ្លួន ដូចជា ជំងឺទឹកនោមផ្អែម សំពាធឈាមខ្ពស់ គួរត្រួតពិនិត្យឲ្យមានស្ថានភាពធម្មតា ព្រោះជំងឺទាំងនេះអាចប៉ះពាល់ដល់ត្រចៀកបាន
- ជៀសវាងថ្នាំដែលមានផលប៉ះពាល់ដល់ត្រចៀក និងជូនដំណឹងវេជ្ជបណ្ឌិតឬเภសัชករ រាល់ពេលដែលអ្នកមានត្រចៀកតែមួយខាង ដើម្បីជៀសវាងថ្នាំខ្លះដែលអាចគ្រោះថ្នាក់ដល់ត្រចៀក
- ហាត់ប្រាណជាប្រចាំ ដើម្បីរក្សាទម្ងន់ឲ្យសមរម្យ និងពង្រឹងសុខភាពទូទៅ
- បោះបង់ការជក់បារី និងកំណត់ការផឹកស្រា ព្រោះវាប៉ះពាល់ដល់ត្រចៀក
- ចូលរួមពិនិត្យសុខភាព និងពិនិត្យមុខងារត្រចៀកជាប្រចាំ
មហារីកត្រចៀកគឺជាជំងឺដែលប្រសិនបើរកឃើញនៅដំណាក់កាលដំបូង នឹងជួយបង្កើនឱកាសព្យាបាលឲ្យជាសះស្បើយ។ ប្រសិនបើអ្នកមានរោគសញ្ញា ឬមានសំណួរអំពីមហារីកត្រចៀក អាចមកពិគ្រោះវេជ្ជបណ្ឌិត ដើម្បីពិចារណាការពិនិត្យវេជ្ជសាស្រ្តយ៉ាងសមរម្យនៅមន្ទីរពេទ្យភយ៉ាថៃ ផហលយោធិន ដែលមានក្រុមវេជ្ជបណ្ឌិតជំនាញជាក់លាក់ផ្នែកជំងឺត្រចៀក និងមហារីក ជាមួយបច្ចេកវិទ្យាការពិនិត្យ និងព្យាបាលទំនើប ដែលអាចបំពេញតម្រូវការទាំងអស់របស់អ្នក។
វេជ្ជបណ្ឌិត សុភវัฒน์ សិរិគុប
វេជ្ជបណ្ឌិតជំនាញជំងឺប្រព័ន្ធបន្ទោរប្រឡាក់
មន្ទីរពេទ្យភយ៉ាថៃ ផហលយោធិន
