ការហាត់ប្រាណអាចកើតមានបានជានិច្ចជាមួយកីឡាទាំងអស់ ប៉ុន្តែកីឡាដែលងាយបង្កការរបួស ឧទាហរណ៍ កីឡាដែលត្រូវមានការប៉ះទង្គិចធ្វើឲ្យមានការរបួសច្រើន ដូចជា បាល់ទាត់ បាល់បោះ ជាដើម ហើយទោះបីជាកីឡាប្រភេទដែលមិនត្រូវការប៉ះទង្គិចក៏មានការរបួសដែរ ដូចជា កីឡាដែលត្រូវប្រើល្បឿន ដូចជា កង់ កីឡាដែលមានកម្ពស់រួមចំណែក ដូចជា កីឡាយីមណាស្ទិច ឬកីឡាដែលត្រូវប្រើទម្ងន់ ដូចជា ការលើកទម្ងន់ ជាដើម
កីឡាករនឹងមកជួបវេជ្ជបណ្ឌិតជាមួយរោគសញ្ញារបួសផ្សេងៗ ចែកជាប្រភេទដូចខាងក្រោម
- ការរបួសនៅស្បែកនិងស្រទាប់ខ្លាញ់ក្រោមស្បែក ដូចជា ស្បែករអិល ស្បែកឆេះ
- ការរបួសនៅសាច់ដុំ និងសរសៃសាច់ដុំ ដូចជា ការរឹងសាច់ដុំ សាច់ដុំរបួស សរសៃជង្គង់ជើងរបួស កើតឡើងពីការទម្លាក់ទម្ងន់ហើយមានការបង្វិលជង្គង់យ៉ាងរហ័ស ឬពីគ្រោះថ្នាក់ រូបរាងរោគសញ្ញានឹងមានការឈឺនៅខាងក្នុងជង្គង់ភ្លាមៗ ហើយអាចមានសំឡេងសរសៃរបួសបាន នៅក្នុងករណីខ្លះមកជាមួយរោគសញ្ញាជង្គង់មិនមានស្ថិរភាព
- ការរបួសនៅសន្លាក់ និងសរសៃរឹងសន្លាក់ ដូចជា ជង្គង់បត់ខូច ជារបួសសរសៃជុំវិញជង្គង់ ដែលជួបជាញឹកញាប់នៅកីឡាករពេលលេងកីឡា និងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ រោគសញ្ញាដែលជួបជាញឹកញាប់រួមមាន ការកើនឡើង ការទម្លាក់ទម្ងន់នៅផ្នែកដែលរបួសមិនបាន វេជ្ជបណ្ឌិតអាចវាយតម្លៃពីការត្រួតពិនិត្យរាងកាយ រូបរាងចលនា ការព្យាបាលនឹងផ្តោតលើការកាត់បន្ថយការឈឺ ការកើនឡើង ការការពារមិនឲ្យសរសៃរបួសកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរ ការទម្លាក់ជង្គង់ញឹកញាប់នាំឲ្យជង្គង់ចលនាអត់ស្ថិរភាព ពេលវេលាយូរជាង ១០ ឆ្នាំ នាំឲ្យជង្គង់ស្លាប់មុនពេលវ័យ
- ការរបួសឆ្អឹងបែក ត្រូវបញ្ជូនទៅមន្ទីរពេទ្យបន្ទាន់ ជាពិសេសករណីឆ្អឹងបែករុញចេញក្រៅសាច់ កុំឲ្យតំបន់របួសប៉ះពាល់នឹងសារធាតុបំពុល និងជួយបញ្ឈប់ឈាម
ការថែទាំការការពារការកើតមានគ្រោះថ្នាក់ដែលអាចធ្វើបានគឺការថែរក្សាខ្លួនឯង និងការការពារឲ្យបានច្រើនបំផុត ដោយផ្អែកលើជំនាញ សមត្ថភាពរាងកាយ ការកំដៅរាងកាយ គួរតែមានការការពារអ្នកលេង ការលេង ឧបករណ៍លេង គ្រប់យ៉ាងជុំវិញ
