อาการชักที่เกิดขึ้นในเด็กมีไข้สูงจากการเจ็บป่วยด้วยโรคใดโรคหนึ่ง ซึ่งอาจเป็นเพียงไข้หวัดธรรมดา ท้องเสีย หรือโรคที่มีความรุนแรงอื่นๆ ที่ทำให้เกิดไข้ได้ เช่น เยื่อหุ้มสมองอักเสบ การบาดเจ็บที่ศีรษะ การได้รับสารพิษ โรคทางพันธุกรรม เนื้องอกในสมอง เป็นต้น อาการชักที่เกิดจากไข้สูงจะพบมากที่สุดในเด็กช่วงอายุ 1-3 ปีแรก เนื่องจากสมองของเด็กจะถูกกระตุ้นได้ง่ายด้วยอุณหภูมิที่สูง การเจ็บป่วยด้วยโรคใดก็ตามที่ทำให้เด็กมีไข้สูง สามารถทำให้เกิดอาการชักได้ทั้งสิ้น หรืออาจมีประวัติพ่อแม่ของเด็กเหล่านี้เคยชักจากไข้ตอนเด็กๆ มาก่อน
ทำอย่างไรเมื่อเด็กชัก
- ก่อนอื่นต้องควบคุมสติอย่าตกใจจนเกินไป เพราะจะทำอะไรไม่ถูก
- ส่งเสียงเรียกคนในบ้านหรือใกล้เคียงให้มาช่วย เพื่อช่วยเตรียมอุปกรณ์
- วางเด็กในที่ปลอดภัย เช่น บนพื้นราบ หรือเตียง ต้องมีหนึ่งคนที่อยู่กับเด็กตลอดเวลา เพราะขณะชัก เด็กอาจตกเตียง เกิดอาการบาดเจ็บซ้ำซ้อน
- จับเด็กนอนตะแคง หรือนอนหงายแล้วเอียงหน้าไปข้างใดข้างหนึ่ง เพื่อป้องกันการสำลัก
- หากมีอาหารอยู่ที่ปาก และสามารถหยิบออกง่ายควรหยิบออก
- ไม่ควรนำวัสดุทุกชนิดเข้าไปงัดปากเด็ก เพราะโอกาสที่เด็กจะกัดลิ้นมีไม่มาก การพยายามนำวัสดุเข้าไปขณะชักอาจทำให้ฟันหัก หรือเลือดออก แล้วลงไปอุดกั้นทางเดินหายใจ จะทำให้เกิดอันตรายมากขึ้น
- ถอดเสื้อผ้าออก แล้วรีบเช็ดตัวโดยเร็วจะช่วยลดไข้ได้ดี และทำให้หยุดชักได้เร็ว โดยทั่วไปประมาณ 5-10 นาที
การเช็ดตัว
สถานที่เช็ดตัวไม่ควรมีลมโกรก ถ้าอยู่ในห้องปรับอากาศควรปิดเครื่องปรับอากาศ อุปกรณ์ที่ใช้มีกะละมังใส่น้ำ ควรเป็นน้ำอุ่น หรือน้ำธรรมดา ไม่ควรใช้น้ำเย็น ผ้าขนหนูสำหรับเช็ดตัว 2 ผืน ถอดเสื้อผ้าของลูกออกให้หมด ใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำหมาดๆ ไม่ชุ่มเกินไป ผ้าผืนที่ 1 สำหรับวางบริเวณข้อพับ ขา ตามลำดับ ให้เช็ดจากปลายมือปลายเท้า ย้อนเข้าหาหัวใจ วัดอุณหภูมิซ้ำหลังเช็ดตัว หลังเช็ดตัวไข้ควรลดลงน้อยกว่า 38 องศา การเช็ดตัวลดไข้จะได้ผลดียิ่งขึ้น เมื่อใช้ยาลดไข้ตามแพทย์สั่ง เมื่อให้การปฐมพยาบาลเบื้องต้นแล้วควรรีบพาไปพบแพทย์เพื่อตรวจหาสาเหตุที่แน่ชัด
การเช็ดตัวไม่ควรเช็ดในห้องที่มีอากาศเย็น หรือใช้น้ำเย็นจัด
เพราะเส้นเลือดจะหดตัวทำให้คลายความร้อนได้ไม่ดี ลูกจะหนาวสั่น อุณหภูมิจะไม่ลด การลูบตัวเข้าหาหัวใจ และการหยุดพักตามข้อพับ ขาหนีบ รักแร้ จะช่วยระบายความร้อนได้ดี เพราะเป็นจุดรวมของหลอดเลือด และเพื่อให้รูขุมขนเปิดออก
